Ontvang een gratis set OK-kaarten
Verandering is het enige constante

Verandering is het enige constante. Zo begint Yuval Noah Harari in zijn nieuwste boek ‘21 lessen voor de 21ste eeuw’ hoofdstuk 19. Dit is het hoofdstuk over onderwijs en dus het eerste dat ik lees. De centrale vraag is: ‘wat moeten we de kinderen nu leren zodat zij succesvol zijn in de 21ste eeuw?’ Deze vraag speelt ook in onze praktijk; bij de vorming van kindcentra, een grote rol. Als je samen een kindcentrum wilt ontwikkelen dan is deze fundamentele vraag wat ons betreft het enige mogelijke vertrekpunt.

Informatiewereld
De essentie van Harari’s betoog is dat het enige zekere is dat de wereld continu en in rap tempo verandert. Wat dat precies betekent laat zich slechts voorspellen. We weten niet hoe de wereld er in 2050 uitziet. We weten dus ook niet op welke wereld we schoolgaande kinderen nu precies voorbereiden. Welke arbeidsmarkt betreden zij zo meteen? Sir Ken Robinson betoogt dat de wijze hoe we onderwijs hebben georganiseerd een erfenis is van de industriële revolutie. Ook Harai geeft aan dat nog te veel scholen zich richten op het stampen van kennis. Maar wat in het verleden een beproefde methode was, is niet de oplossing van vandaag de dag. Dat in deze wereld informatie het laatste is wat leraren hun leerlingen hoeven te bieden. In de 21ste eeuw is er informatie in alle soorten en maten voorhanden en is het meer de kunst om die berg aan informatie op waarde te schatten. Veel belangrijker is het vermogen om informatie te interpreteren, de kunst om het verschil te zien tussen belangrijke en onbelangrijke informatie en vooral de kunst om allerlei stukjes informatie samen te voegen tot een overkoepelend beeld.

Wat hebben kinderen nodig?
Wij dagen onze klanten uit om een vergaande ambitie na te streven. Het streven is niet slechts een samenvoeging van twee organisaties in één gebouw, we streven er naar dat organisaties met elkaar het stapje verder durven zetten en hun eigen bestaan tegen het licht houden vanuit de vraag: ‘Wat hebben kinderen nodig?’. Wij geloven er namelijk in dat wanneer je vanuit die vraag opnieuw kijkt naar hoe professionals rond het jonge kind zich zouden moeten organiseren, er heel veel te doen is.

Wie het weet mag het zeggen
Dé oplossing of hét antwoord is er niet. Ook Harari geeft ons geen antwoord. Ook hij kan de toekomst niet voorspellen, maar al lerende van de geschiedenis biedt hij ons de zekerheid dat verandering de enige constante is. De wereld in 2050 zal zó anders zijn. En om je in die wereld staande te houden, zullen we die onzekerheid moeten accepteren en omarmen. Dat vraagt om flexibiliteit en emotioneel evenwicht, aldus Harari, van de kinderen maar ook van ons zelf. Laten we de kinderen daar zo goed als mogelijk op voorbereiden en daarin zelf een voorbeeld zijn. Dat vraagt van ons als professionals dat we het oude en vertrouwde los moeten laten. Dat is reuze spannend en vraagt om veel lef en doorzettingsvermogen. Maar zijn we dat niet ook verplicht aan onze kinderen?

Reageer

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd. Alle velden met * zijn verplicht