Ontvang een gratis set OK-kaarten
Water bij de wijn? Liever niet

In onze begeleidingstrajecten is het heel belangrijk om aan het begin het gezamenlijke perspectief met alle betrokkenen helder te schetsen. We merken namelijk regelmatig dat, wanneer het gezamenlijk perspectief niet voldoende helder is, er later problemen ontstaan in het dagelijkse organiseren. Terwijl, als het gezamenlijke perspectief door iedereen echt gedeeld wordt, antwoorden op vragen over ‘hoe te organiseren’ een logische afgeleide zijn.

Water bij de wijn?
Onze ervaring is dat aan de start bij betrokkenen vaak de gedachte leeft dat iedereen een beetje water bij de wijn moeten doen om ergens te komen. Een beetje wit en een beetje zwart maakt samen grijs. Een compromis waar over het algemeen niemand echt blij van wordt. Want als je samen een kindcentrum gaat ontwikkelen is grijs dan voldoende? Is het niet juist onze gezamenlijke uitdaging om het toekomstperspectief boven het bestaande uit te tillen? Geen mengelmoes van wat er al is, maar een ambitie die het compromis overstijgt. Geen grijs, maar geel of oranje of goud. Dat één plus één echt samen drie wordt. Mensen halen inspiratie uit een toekomstperspectief, wat zij graag willen mee creëren.

Common ground
In het boek Hoe richt je een zwerm? (Spaans, Van der Ploeg & Resink, 2016) spreken de schrijvers over het vinden van de common ground. Zij willen daarmee uitdrukken dat je in dit soort ontwikkeltrajecten samen op zoek moet gaan naar de betekenisvolle overlap in ieders beeld van de toekomst, zodanig dat die voldoende basis biedt om acties te formuleren. De common ground is gevonden als iedereen zonder enig reserve instemt met het gemeenschappelijk ontwikkelde toekomstperspectief, zonder dat alle betrokkenen het op alle onderdelen honderd procent met elkaar eens hoeven zijn. Wij noemen dat geen stip op de horizon, maar eerder een streep, een vergezicht dat voldoende ruimte biedt om gaandeweg te gaan ontwikkelen samen met betrokkenen.

Op zoek naar de witte olifant
Daar waar een compromis ‘slechts’ aanvaardbaar is voor alle betrokkenen, zoeken we bij de common ground naar een gezamenlijkheid die meer is dan dat. Het ontwikkelen van een kindcentrum vraagt in onze ogen ook om dat streven. Door samen op zoek te gaan naar de common ground ontstaat er een denkraam vol kansen en mogelijkheden. Het is:

  • Richtinggevend, geen eindpunt, maar veel meer een vertrekpunt. Het schetst een beeld van de toekomst waar men samen naar verlangt;
  • Inspirerend, het laat zien wat er in gedachte van mensen al bestaat, wat mooier of beter kan voor kinderen;
  • Samenbindend, het is ontstaan omdat betrokkenen er met elkaar aan hebben gewerkt, erin geloven en energie voelen om op door te gaan. Door vertrouwen in elkaar te hebben, durven mensen het risico te nemen;
  • Betekenisvol, de betrokkenen voelen dat het klopt, dat het er toe doet en dat het echt verschil maakt;
  • Uitdagend, het is aanlokkelijk en spannend omdat het grensverleggend is. Zoals een klant van ons onlangs zo mooi verwoordde: ‘Het is samen op zoek gaan naar een witte olifant.’

Maar hoe dan?
Logisch dat je je nu afvraagt hoe je dit realiseert. Dit klinkt natuurlijk allemaal heel mooi, maar hoe bereik je die common ground, dat gezamenlijke toekomstperspectief? Vanuit onze bril, die van de procesbegeleider, een paar tips om in ogenschouw te nemen als je met een groep aan de slag gaat.

  1. Het is belangrijk je te realiseren dat dit soort bijeenkomsten tijd nodig hebben. Goede voorbereiding is het halve werk. Neem de tijd om een pas op de plaats te maken. Het is belangrijk om eerst het hele speelveld te overzien en een beeld te hebben van ‘hoe de hazen lopen’. Betrek dat hele speelveld en durf met elkaar te vertragen en het echte gesprek te voeren. Dat begint al met echt tijd te reserveren in de agenda;
  2. Van divergeren naar convergeren. Door verschillende werkvormen af te wisselen haal je veel nuttige informatie op en tegelijkertijd zorg je ervoor dat iedereen zijn inbreng kan hebben. Het geeft inhoud aan het proces van betekenisgeving;
  3. Werk plenair en in kleine dwarsverbanden. Door te variëren met de groepssamenstelling zorg je ervoor dat betekenisgeving in verschillende groepen plaats kan vinden. De laatste stappen maak je natuurlijk met de gehele groep;
  4. Durf het programma open te laten. Belangrijk en misschien ook het meest moeilijke is dat je het programma wat je van te voren bedenkt, durft los te laten als de situatie daarom vraagt. De tijd die je denkt hiermee te verspillen, verdien je later dubbel en dwars weer terug;
  5. En laat je extern begeleiden, door een onafhankelijke partij. Het vraagt om een investering, maar als je aan de voorkant de fundering van het ontwikkeltraject stevig legt, dan kun je vol vertrouwen met elkaar bouwen aan jullie kindcentrum. Daar heb je de rest van het traject echt profijt van.

Kennis en ervaring delen is een manier om van elkaar te leren. Deel deze blog met mensen voor wie deze informatie waardevol is. En laat andere profiteren van jouw kennis en ervaringen door ze hieronder te delen.

Reageer

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd. Alle velden met * zijn verplicht